De eifel

Het zuidoostelijke gebied van de Eifel, genaamd Vulkaan-Eifel, staat bekend om zijn vulkanische activiteit. In dit artikel geven we antwoord op de vraag waarom er vulkanisme heeft plaatsgevonden en wat voor typen vulkanen we hier tegenkomen.

In een periode 45 tot 35 miljoen jaren geleden waren er met tussenpozen vulkanen in de Eifel actief. Ongeveer 1 miljoen jaar geleden was er weer een fase met vulkanische activiteit die eindigde met een jongste uitbarsting ongeveer 10.000 jaar geleden. Er zijn meer dan 700 uitbarstingen in de Eifel geweest. Daarvan vonden er 350 plaats tussen 45 en 35 miljoen jaar geleden. Circa 240 jonge vulkanen barsten uit na een lange adempauze.

Wetenschappers hebben vastgesteld dat er een grote mantelpluim onder het Eifelgebied ligt. De mantelpluim ligt op een diepte van tussen de 45 tot 400 km en is ongeveer 100 km breed. Het vulkanisme in de Eifel is bijzonder omdat het zich ontwikkelde te midden van een continentale plaat. Mantelpluimen komen ook voor op andere plaatsen op aarde. Beroemde mantelpluimen liggen onder Yellow Stone Park, IJsland en Hawaii en zijn groter dan de mantelpluim onder de Vulkaan-Eifel.

In de mantelpluim is het opstijgende magma ongeveer 150 tot 200 graden warmer dan de omgeving waardoor het een geringere dichtheid heeft en het met een snelheid van 10 cm per jaar naar het aardoppervlakte beweegt. Er ontstaat een grote magmakamer. Vanaf daar stijgt het vloeibare magma door scheuren naar de oppervlakte van de aarde en ontstaan er vulkaanuitbarstingen.

In de Eifel komen met water gevulde maren voor. Maren zijn ontstaan door explosieve uitbarstingen waarbij het magma in contact is gekomen met water dat in gesteentelagen voorkomt. Hierdoor worden er gassen gevormd en neemt de druk toe. Als de druk voldoende is opgebouwd ontstaat er een explosie waarbij de vulkaankrater instort. De ingestorte trechter wordt een maar genoemd. De overgebleven trechter vulde zich vervolgens met water doordat de bodem uit ondoordringbare stollingsgesteente bestaat. Tegenwoordig zijn er nog tien maren met water gevuld. De andere maren zijn uitgedroogd.

De Eifel is een slapend vulkanisch gebied. Het gebied komt nog steeds enkele millimeters per jaar omhoog. Op verschillende plaatsen komt kooldioxide aan het aardoppervlak. Dit zijn tekenen dat het gebied in een rustperiode zit en in de toekomst weer actief kan worden.

Foto: Pulvermaar

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s